تبلیغات
مجتمع فرهنگی مذهبی حضرت محمد رسول الله اشن
مجتمع فرهنگی مذهبی حضرت محمد رسول الله اشن
مرحوم آیة الله العظمى مرعشى نجفى فرمودند: شبى توسل پیدا كردم تا یكى از اولیاى خدا را در خواب ببینم ، آن شب در عالم رؤ یا مشاهده كردم در زاویه مسجد كوفه نشسته ام و امیر مؤ منان على (ع ) با جمعى حضور دارند.


حضرت فرمودند: شعراى اهل بیت ما را بیاورید، دیدم چند تن از شعراى عرب را آوردند، افزود: شعراى فارسى زبان را هم بیاورید، آن گاه ((محتشم كاشانى )) و چند تن از شعراى فارسى زبان آمدند، فرمودند: ((محمد حسین شهریار)) را بیاورید! وى آمد، حضرت خطاب به شهریار گفتند: شعرت را بخوان ، او این سروده را خواند:

                                           علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را
                                          که به ماسوا فکندی همه سایه‌ی هما را

                                       

  دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین
                                         به علی شناختم من به خدا قسم خدا را
                                        به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند
                                        چو علی گرفته باشد سر چشمه‌ی بقا را
                                        مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ
                                        به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را
                                        برو ای گدای مسکین در خانه‌ی علی زن
                                       که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را
                                       بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من
                                       چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا
                                       بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب
                                       که علم کند به عالم شهدای کربلا را
                                       چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان
                                       چو علی که میتواند که بسر برد وفا را
                                       نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
                                       متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را
                                       بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت
                                       که ز کوی او غباری به من آر توتیا را
                                       به امید آن که شاید برسد به خاک پایت
                                       چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را
                                       چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان
                                       که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را
                                       چه زنم چونای هردم ز نوای شوق او دم
                                       که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را
                                       «همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
                                       به پیام آشنائی بنوازد  آشنا را»
                                      ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب
                                      غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا

حضرت آیة الله مرعشى نجفى فرمودند: وقتى شعر شهریار به پایان رسید، از خواب بیدار شدم ، چون این شاعر را ندیده بودم ، فرداى آن روز پرسیدم كه شهریار شاعر، چه كسى است ؟ پاسخ دادند: در تبریز زندگى مى كند. گفتم از جانب من او را دعوت كنید كه به قم بیاید. چند روز بعد شهریار آمد، دیدم همان كسى است كه او را در عالم رؤ یا آن هم در حضور حضرت على (ع ) دیده ام . از او پرسیدم : این شعر ((على اى هماى رحمت )) را كى ساخته اى ؟ شهریار با شگفتى گفت : شما از كجا خبر دارید كه من این شعر را ساخته ام ، چون آن را نه به كسى داده ام و نه در موردش با كسى صحبت كرده ام و هیچ كس از مضمون آن آگاهى ندارد!! بعد حضرت آیة الله مرعشى ماجراى رؤ یاى راستین خویش را براى وى باز گفت . در این حال شهریار منقلب مى شود و مى گوید: در فلان شبى این شعر را سروده ام و همان گونه كه عرض كردم كسى از آن باخبر نمى باشد.  مرحوم آیة الله مرعشى افزوده بودند: وقتى شهریار تاریخ و ساعت سرودن شعر را گفت ، مشخص شد درست مقارن ساعتى كه وى آخرین مصرع شعر خود را به پایان رسانیده ، من آن رؤ یا را دیده ام .
آقاى شجاعى خاطرنشان نموده اند: آنهایى كه تا سال 1357 ه -ق به نجف مشرف شده اند، این شعر را كه با خطى خوش در داخل قابى بالاى ضریح مطهر حضرت على (ع ) قرار دارد، مشاهده كرده اند و من آن را دیده ام ، ولى نمى دانم چه كسى این شعر را به آن جا انتقال داده و كى بالاى ضریح نهاده است؟! روزى در محضر آیة الله بهاءالدینى عارف کبیر از شعر و شاعرى سخن به میان آمد، ایشان با جمله اى كوتاه فرمود: بنده اشعار زیادى درباره اهل بیت ، خصوصا حضرت على (ع ) شنیده ام ، ولى هیچ كدام برایم چون شعر شهریار جذابیت نداشته است ، به همین جهت او را دعا كردم . بعدا برزخ را از او برداشتند!

ارسال در تاریخ شنبه 4 خرداد 1392 توسط خلیل عبداللهی-
مرجع دریافت ابزار و قالب وبلاگ
.:
By Ashoora.ir & Blog Skin :.